Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

…Τώρα είναι η εποχή των τεράτων (από το fb του Δημάρχου)


Το θυμήθηκα προχθές με αφορμή την εκλογή του Τραμπ διαβάζοντας στο fb από μια φίλη τη ρήση του Αντόνιο Γκράμσι:
«Το παλιό έχει πεθάνει, το νέο πασχίζει να γεννηθεί, είναι η εποχή των τεράτων».
Είμαι βέβαιος λοιπόν ότι από το 2010 και μετά, σε ολόκληρο τον κόσμο απ΄ αφορμή την οικονομική κρίση, ζούμε πλέον στην εποχή των τεράτων που γεννιούνται και θα γεννιούνται συνεχώς και τα επόμενα χρόνια.
Όλοι πειστήκαμε πια ότι ο κόσμος που μεγαλώσαμε έχει πεθάνει, όσο κι αν το ευχόμαστε, το νέο δεν έχει γεννηθεί. Δεν ξέρουμε και αν «η μαμή» της Ιστορίας θα το ξεγεννήσει σύντομα ή κι αν ακόμα κοιλοπονάει. Η μεσαία τάξη που ήταν ο σταθεροποιητικός παράγοντας των κοινωνιών, καταστρέφεται με ταχείς ρυθμούς, η ανεργία και η φτώχεια γίνονται ακόμη μεγαλύτερες και μόνο μια μικρή ομάδα σε κάθε κοινωνία είναι η κερδισμένη της εποχής.
Οι κοινωνίες αντιδρούν αυτοκαταστροφικά με μοναδικό κριτήριο την τιμωρία αυτών που τις θύμωσαν και όχι την καλύτερη επιλογή από αυτές που έχουν. «Αποθανέτω μετά των αλλοφύλων μου»  λοιπόν είναι αυτό που ορίζει τη συμπεριφορά των μαζών.
Ο Τραμπ, η Λεπέν, ο Ερντογάν, ο Ούγκρος πρόεδρος, η Αυστρία που έχει προεδρικές τον άλλο μήνα κλπ, φαίνεται ότι συνδέονται μεταξύ τους με μια αόρατη κλωστή. Κάθε φορά που αποδεικνύεται ότι οι πρώην «αντισυστημικοί» γίνονται συστημικοί και «ενσωματώνονται», οι απελπισμένοι ψάχνουν καινούριους για να πάρουν τη θέση τους.
Και μες την τούρλα του Σαββάτου να και ο Δήμος Καισαριανής που έβγαλε ψήφισμα ότι είναι ανεπιθύμητος ο Ομπάμα! Είναι αλήθεια ότι ο Ομπάμα έσκασε από το κακό του, γιατί τι να έρθει να κάνει στην Ελλάδα αν δεν πάει στην Καισαριανή, αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι η αναλλοίωτη στις δεκαετίες λογική αυτών των ανθρώπων που από το ΄47 και το «τι Πλαστήρας τι Παπάγος» έφτασαν στο «τι Τραμπ τι Ομπάμα».

Ευτυχώς όμως που η ανθρώπινη ιστορία, παρά τις αντιφάσεις και τα πισωγυρίσματα, ακολουθεί τελικά τις δικές της νομοτέλειες και όχι αυτό που πιστεύουν ή επιδιώκουν κάποιες κοινωνικές ομάδες. Όπου παραβιάστηκε αυτή η φυσική ανθρώπινη τάση προς την πρόοδο, οι συνέπειες ήταν δραματικές! Αυτό μας κάνει να ελπίζουμε και τώρα ότι η παρακμή και τα φαινόμενα εκφασισμού που τη συνοδεύουν, τελικά θα νικηθούν από την κοινωνική πρόοδο. Απλώς, χρειάζεται το «κίνητρο», η «διέξοδος» που μέχρι τώρα δε φαίνεται. Ας κάνουμε όλοι κάτι γι’ αυτό.